Welkom

Verhalen
Verjaardagskado
Meester
Heet en koud
De opperslavin
Droom
De eerste keer
Bosje rode rozen
Extravaganza
Gedachtegangen
Dubbel zo lekker
In de kast
Jingle Bells
Trots zijn
Eigen fantasie
Mindfuck
Obediance party
Suikeroompje
Veiling



   

Jingle bells

Naakt loop ik door de gang. Om mijn nek een lederen halsband. Aan de halsband een ketting van ongeveer anderhalve meter. Het handvat zit in de hand van mijn Meester. Ik ben hier nog nooit geweest, maar ik heb er vaak door andere slavinnen over horen praten. Meestal is het hier niet bepaald een pretje voor een slavin. Toch weet ik dat, wat er ook mag gebeuren, ik het MOET doorstaan. Ik mag mijn Meester niet beschamen! Mijn naam is sheila, en ik ben een slavin.

De gang waar we doorheen lopen is kaal. Stenen zonder plamuur tegen de muren. Kaal beton op de grond. Het is koud aan mijn blote voeten, maar ik klaag niet. Nergens hangt een schilderij of zo, om mijn aandacht van mijn koude voeten en mijn angstig kloppend hartje af te leiden. Deze ruimte is vroeger een klooster geweest weet ik. Maar het is gekocht door een of andere superrijke dominant. En de cellen waar vroeger de nonnen in sliepen, kunnen ook heel goed voor slavinnen gebruikt worden die het één of andere lesje geleerd moeten krijgen. Of gewoon gebruikt moeten worden. Slavinnen zoals ik dus…

Eindelijk hebben we onze bestemming bereikt. Mijn Meester opent een deur en ik zie een ruimte erachter. Er is niemand aanwezig. Mijn Meester en ik zijn er alleen. Wat mij het allereerste opvalt is een schandblok dat op ongeveer 2 meter afstand van de muur staat. Ik slik even. Je hoeft geen helderziende te zijn, om te weten dat ik daar zodadelijk in zal staan. Dan kijk ik snel rond, en ik zie een aantal luxueuze makkelijke leunstoelen. Best een flink aantal. Maar voordat ik goed kan tellen, sta ik al voor het schandblok en maakt mijn Meester het ding open. Vrijwillig pak ik mijn haren en trek ze naar voren, zodat mijn nek vrijkomt. Vrijwillig buk ik me voorover en leg mijn hals op de ruimte daarvoor. Dan spreid ik netjes mijn haren aan de zijkant van mijn gezicht, en leg vervolgens mijn polsen in de daarvoor bedoelde ruimte. Het bovenste houtwerk wordt weer omlaag geklapt en ik hoor iets van ijzer rammelen. Een grendel? Ik probeer even halfslachtig om te ontsnappen, maar dat lukt niet. Ik wilde ook niet ECHT ontsnappen. Daarmee zou ik mijn Meester zeer beledigen.

Dan voel ik hoe er enkelboeien om mijn enkels gedaan worden. Ik kan er niets van zien. Mijn blikveld is beperkt tot wat er voor mij te zien is: een kale muur en een smalle lege tafel. Dan petst mijn Meester tegen de binnenkant van mijn dijen, en ik weet dat ik mijn benen moet spreiden. Ik ben zeer getraind in het opvolgen van seintjes. Ik kan heel goed gehoorzamen zonder een woord verteld te krijgen. Ik voel wat gerommel bij mijn voeten, en als ik het voorzichtig uitprobeer kom ik tot de ontdekking dat ik mijn benen niet meer bij elkaar kan krijgen. Zaten er ringen in de vloer verwerkt waar de enkelboeien aan vast gemaakt zijn? Ik kan het me niet herinneren.

Dan hoor ik de deur achter me open gaan, en mijn Meester zeggen: “Kom binnen. Ze is klaar.”
Ik hoor voetstappen. VEEL voetstappen. Ik kan totaal niet peilen hoeveel mannen er binnen komen. Ik voel me uitermate kwetsbaar en beschaamd zoals ik nu sta. Met mijn blote kont naar de aanwezigen gericht, mijn kutje open en geurig, en mijn lijf totaal onbeschermd.

Ik hoor geschuivel als de mannen in de stoelen plaats nemen. Mijn ademhaling gaat oppervlakkig en snel. Ik zou willen dat ik mijn Meester kon zien, maar ook hij staat of zit ergens achter mij. Dan verschijnt er iemand in mijn blikveld. Een Helper. Ik ken dat soort mannen. Ik heb ze vaker gezien en er veel over gehoord. Gelukkig heb ik er nog nooit mee te maken gehad…tot nu.

Het zijn geen Meesters. Het zijn ondergeschikten aan de Meesters. Dienaren. Maar niet zo ondergeschikt als wij slavinnen. Wij zijn bezit. Eigendom. Een ding. Een Helper is iemand die in dienst is, en daarvoor betaald wordt. Hoewel ik het vermoeden heb dat elke Helper met liefde en plezier (VOORAL plezier!!!) gratis zou werken voor deze Meesters.

Het is namelijk zo dat een Helper altijd hoger dan een slavin staat. Als een Helper je een bevel geeft, moet je gehoorzamen. Een Helper mag je ook ten alle tijde gebruiken of straffen. Alleen een direct bevel van een Meester kan een Helper tegenhouden. Voor een slavin is een Helper bijna net zo erg als een Meester. Pardon. ‘ Erg’ is een zeer verkeerde benaming voor een Meester. Het spijt me. Hier zal ik wel weer voor gestraft worden.

Maar goed, zo’n Helper verschijnt dus in mijn blikveld als ik daar, voorover gebogen, naakt en bang, in het schandblok sta. ik weet, dat Helpers waarschijnlijk NIET in de stoelen zullen zitten, en dat maakt het aantal mannen dat aanwezig KAN zijn, dus weer groter.

Ik zwijg en kijk toe wat de Helper doet. Hij zet een camera voor mijn gezicht. Dan rolt hij een scherm uit, een stukje verder naar rechts. De Helper loopt weer terug naar de camera en zet het ding aan. Ik zie het rode lichtje aan springen. Meteen zie ik vanuit mijn ooghoeken mijn eigen gezicht op het scherm. Ik kan het niet goed zien vanuit mijn positie, maar ik zie wel hoe angstig mijn ogen staan. Blijkbaar willen de Meester zowel mijn gezicht als mijn kut en kont kunnen zien, bij wat ze gaan doen. Wat IK zie, is niet belangrijk.

Dan verdwijnt de Helper, om een paar seconden later weer terug te komen. Oh, ik vergis me. Als hij zich omdraait zie ik dat het een ander gezicht is. Minimaal TWEE Helpers dus. Deze heeft een koffertje bij zich, en hij begint langzaam en treiterend duidelijk voor MIJ, de inhoud op de tafel uit te stallen: een hele grote verzameling klemmetjes. Van verschillend formaat. Dan gewichtjes aan kettinkjes. Ik zie de gewichten erop staan: 100 gram. (heel veel!) 400 gram. (2 stuks) 200 gram. (10 stuks.) en daarna een hele zak met van die leuke goudkleurige belletjes. Wat moeten ze DAAR nou mee?

Als laatste legt de Helper met een brede sadistische grijns op zijn gezicht, en met veel ‘respect’ een lederen strap op de tafel. Hij spreidt het ding netjes neer. Ik kan hem heel goed zien. Ik schat dat de strap zo’n 4 of 5 cm breed is, en ongeveer een halve meter lang of zo. Ik slik. De Helper ziet dat, en zijn grijns wordt zomogelijk nog breder. Dan verdwijnt hij weer uit mijn blikveld. Ik hoor wat gerommel, en iets slepen… Even later zet Helper nummer 1 een microfoon vlak bij mijn mond en de electriciteitskabel die eraan vast zit (dat was dus dat slepende geluid?!) plugt hij in een muziekinstallatie die Helper nummer twee enkele seconden later neer zet.

Ze verdwijnen beide weer en even is het stil. Ik hoor mijn eigen ademhaling. Hijgend. Angstig. Veel te hard in deze lege ruimte. Maar als ik mijn oren spits hoor ik achter me nog een hoop ademhalingen meer. Hoeveel mannen zijn er aanwezig, vraag ik me nogmaals af. En wat gaan ze doen? Dan hoor ik hoe een stoel ietwat verschuift. Iemand staat op. nee…twee? Of misschien drie. Meer beslist niet. Ik hoor voetstappen naderen. Dan voel ik hoe een hand over mijn billen glijdt. Een andere hand grijpt onder mijn lichaam door, en knijpt in mijn borsten. Een paar vingers worden in mijn kutje gestoken.
“Hm…al flink nat, die slet!” hoor ik onbekende stem zeggen. De opmerking wordt gevolgd door een zacht gegrinnik van de mannen achter me.
“Laat mij eens voelen?” zegt een andere stem. De vingers verdwijnen. Meteen voel ik opnieuw vingers. Oeh…meer dan daarnet. Oh god. Hij duwt zijn hele hand in mijn kut. Ik kreun zachtjes. Meteen beginnen de handen bij mijn borsten gemeen aan mijn tepels te trekken. Bijna alsof ze me willen melken. Maar ik ben toch geen koe?!!

Een hand slaat hard op mijn billen, en ik wil van schrik ietwat door mijn knieen zakken. Maar de hand in mijn kut dwingt mij grof weer hoog. Ik voel hoe mijn wangen branden van schaamte, maar toch klaag ik niet. Ik wil mijn Meester niet beschamen.

“Kan deze slet mooi zingen?” hoor ik iemand vragen. Mijn eigen Meester geeft antwoord.
“Nou, ze zal nooit de hitparade halen, maar het gaat. Voor een avondje vermaakt voldoet het wel.”
“Goed dan. Dat zullen we uittesten.”

Een man komt voor me staan. Ik kijk moeizaam naar hem omhoog. Dit is GEEN Helper. Dit is duidelijk een Meester, en dan nog eentje met zeer exclusieve kleding. Dat kun je zien. Misschien de eigenaar van dit ‘klooster’? De man kijkt me hooghartig aan, en wijst op de microfoon en daarna op de muziek installatie.
“Zie je dat?” vraagt hij. Natuurlijk knik ik. Ik haal het absoluut niet in mijn kop om iets gevats te zeggen, zoals “ ja, natuurlijk zie ik dat. Ik ben niet blind.” Nee. Ik houd mijn mond, en knik braaf.

“Ik ben bezig met het opnemen van een eigen versie van Jingle Bells voor het jaar 2005, en jij gaat mee helpen. Als ik straks de muziek aan zet, met het lied, dan wil ik dat JIJ mee zingt. Is dat begrepen?”
“Ja, Meester.” Antwoord ik gedwee. Meezingen. Oh. Dat kan nooit zo erg zijn. Maar wat is dan het addertje onder het gras? vraag ik me af.

Dat ‘addertje’ wordt al gauw duidelijk. De ‘dure’ Meester gaat weer in zijn stoel zitten, en een Helper komt weer in beeld. Ik snak verschrikt naar adem, als ik besef dat dit alweer een andere Helper is. Oh jee. Minstens dus al drie Helpers. En dan nog de Meesters die in de stoelen zitten. En die stoelen waren er al zo veel?!

De Helper kijkt mij niet eens aan. Alsof ik een ding ben, dat er niet toe doet. Hij pakt twee klemmen, en verdwijnt achter het blok. Ik voel hoe mijn tepels uitgerekt worden, en dan een flitsende pijn. Eerst de linker…en dan de rechter. Ik snak even naar adem, en sluit even mijn ogen. Ik hoor een goedkeurend gegrom achter me uit het aanwezige publiek opstijgen, en ik besef dat mijn pijn op het scherm in het groot te zien is.

De Helper komt weer terug bij de tafel en pakt steeds twee kleine klemmetjes tegelijk. Die zet hij op dunne stukjes huid van mijn borst. Al gauw zijn mijn borsten twee vuurhaarden van pijn. Ze moeten er inmiddels zo ongeveer als stekelvarkens uitzien!
Dan zijn mijn kutlipjes aan de beurt. De Helper pakt steeds twee klemmen met redelijk brede bek, en zet zo mijn kutlippen helemaal vol. Vijf links en vijf rechts. De pijn gloeit door mijn onderlijf, en ik voel hoe mijn benen trillen. Ik besef dat ik heel zachtjes sta te jammeren. Ik kijk naar de tafel en zie dat er nog vier kleine klemmetjes liggen. Net zo groot als die, die op mijn borsten zijn gezet. Waar zouden die komen?

Even later voel ik een gemene pijn in de kwetsbare, tere en uiterst gevoelige huid van mijn dijen. Tot mijn verbazing is dit veel pijnlijker dan al die andere klemmetjes bij elkaar, en ik begin nu harder te jammeren. “AU…aua auauau….auwauw….”

Stiekem hoop ik dat mijn eigen Meester in zal grijpen, en deze laatste klemmen er weer af laat halen, maar ik heb daar niet echt veel hoop op. Ik knipper snel met mijn ogen, want er zitten wat traantjes in de weg.

Nu liggen er geen klemmetjes meer op de tafel, en is mijn lichaam een hete bron van pijn. Maar het is nog niet gedaan met de pret. De Helper gaat stoicijns door. Nu pakt hij de gewichten, en hangt die met de kettinkjes aan de klemmen. Ik zie de 400 grams gewichten verdwijnen, en even later worden mijn gepijnigde tepels tot gekmakens toe uitgerekt. Ik jammer nu bijna onafgebroken, en achter me begint er een gerumoer hoorbaar te worden. Mannen grinniken. Mannen schuivelen als ze anders gaan zitten, om het beter te kunnen zien. Mannen fluisteren tegen elkaar. Af en toe hoor ik duidelijk een zacht onderdrukt lachje. De mannen hebben het duidelijk zeer naar hun zin. Ik hoop maar dat mijn eigen Meester ook tevreden is.
De Helper komt terug om de 200 grams gewichtjes te halen. Steeds twee bij twee haalt hij ze, en na een paar tellen voel ik hoe mijn kutlippen steeds meer gewicht te verduren krijgen. Hoe kan ik dit volhouden? Tien keer 200 gram. Twee kilo gewicht aan mijn kut? Kan dat wel?

Het kan. Het is totaal niet prettig. Maar het lukt. Nu is het de beurt van al die kleine gewichtjes van 1 ons. Die worden aan mijn dijen en aan mijn borsten gehangen. Mijn tieten hangen nu als uiers naar de grond. De zwaartekracht is mijn vijand geworden. Mijn benen trillen. Maar ik hou het vol, en ik klaag niet. Mijn Meester MOET tevreden zijn over mij.

Als allerlaatste worden er nu overal van die kleine belletjes aan mijn lijf gehangen. Ineens besef ik wat de ‘dure’ Meester met ‘mijn eigen versie van JINGLE BELLS’ bedoelt…

Het laatste belletje wordt aan mijn lijf gehangen, en de Helper verdwijnt weer. Ik ben klaar voor mijn ‘optreden’. De ‘dure’ Meester komt weer in beeld, en hij pakt de leren strap van de tafel. De tafel is nu weer leeg… Dan loopt de man naar de muziekinstallatie, en zet hem aan. Hij loopt weer naar achteren, en de muziek begint te spelen.
“Meezingen, slet. Ik zal de maat aangeven.” hoor ik een fraktie van een seconde voordat ik de pijn voel van het neerdalende strap op mijn blote kont.
Ik gil het uit, en hoor meteen alle belletjes aan mijn lichaam rinkelen.
“Meezingen, slet!” hoor ik weer, en ik probeer het. Ik probeer het ECHT. Maar de Meester slaat best hard. En mijn arme lijf was al zo gepijnigd. Dus van echt ZINGEN komt niet veel.
“Jingle bells ….aaaaaaiiiii…all the wayeeeeee…au auaua…fun it is to ….au niet doen…horse open sleeeee…snik…au, niet zo hard!....jingle au au…”

Het lijkt echt helemaal nergens op. Als het liedje afgelopen is, komt de dure Meester weer bij mijn hoofd staan. Hij schudt zijn hoofd. “tss…tss…vond JIJ dat nou mooi klinken?” vraagt hij me.
Snikkend schudt ik mijn hoofd. Nee dat had zeker niet mooi geklonken.
“We zullen het nog eens overdoen.” beslist de Meester. “En dit keer mag je wel kermen van de pijn, maar ik wil er geen woorden in horen die NIET in het liedje thuis horen. Dus geen genade. Geen stop. Geen niet doen. Geen nee. Geen niet zo hard. Gewoon zingen slet. Is dat nou zo moeilijk?”

Hij loopt weer naar de muziek installatie en zet opnieuw het gehate kerstliedje op. Hij verdwijnt weer achter me, en al gauw dansen de belletjes op de maat van de fel kletsende strap. Ik jammer en jank. En zing zo goed het kan. Mijn kont voelt heet en beurs aan, en volgens mij slaat hij nu harder dan daarnet. Is dat voor straf, omdat ik mezelf zo aangesteld heb?

De belletjes dansen als gekken. Mijn lijf doet pijn, en trilt en schokt. Mijn tieten zijn uitgerekt, en mijn kut brandt. En toch weet ik het voor elkaar te krijgen, om toch nog een enigszins plausibel liedje voort te brengen. Het is onvoorstelbaar, en ik sta er zelf ook verbaasd over, maar het lukt zowaar! Waar een beetje angst en respect voor een vreemde Meester nog niet goed voor is! Het haalt echt het beste uit je naar boven. Ik zing Jingle Bells alsof mijn leven ervan af hangt.

Eindelijk is het liedje af. De Meester houdt op met slaan. Ik slaak een zucht van verlichting en merk dat mijn haren aan mijn wangen plakken. Mijn wangen zijn nat van de tranen. Maar het is volbracht en eigenlijk ben ik ook best een beetje trots op mijn ‘prestatie’.

Hierna kwomt de Meester weer langs me staan, en hij vraagt of ik het NU wel mooi gevonden heb. Half angstig snik ik 'ja', in de hoop dat de Meester dat ook vindt. Maar eerst wil de Meester ook nog weten of ik het LEKKER gevonden heb. Natuurlijk niet...maar dat durf ik niet te zeggen...
Dus met het SCHAAMROOD op mijn wangen vertel ik dat ik het heeeel lekker gevonden heb. Meteen hoor ik alle mannen achter me lachen. Shit ... hoeveel zijn dat er wel niet???

Dan hoor ik hoe er over mijn lijf beslist wordt. Er worden nummertjes getrokken wie van hen mijn kontje het eerste mocht doorboren. Anale sex. Dat vind ik wel lekker, hoewel het altijd wel even pijn doet, als ik gepenetreerd word. Maar momenteel ben ik zo vol met pijn en gespannen dat ik er eigenlijk niet zoveel zin in heb. Maar ja. Wat heb ik er tegenin te brengen, zo hulpeloos in dit schandblok? Even later voel ik twee handen op mijn billen. Koude handen. Of zijn mijn billen door het slaan zo HEET geworden? De handen trekken mijn billen uit elkaar, en maken mijn anus goed bereikbaar. Ik ontspan me zo goed ik kan. Ik voel de eikel van een man tegen mijn kontje drukken. Ik hou mijn adem even in en… gil! De belletjes beginnen weer te rinkelen...

Even later is de ergste pijn van de anale verkrachting…want zo voelt het toch wel een beetje…al weer weggetrokken. Mijn schouders bonken tegen het hout van het schandblok bij elke stoot in mijn kont. Dan komt er een grote neger bij mijn hoofd staan. Hij heeft zijn broek uit, maar zijn overhemd nog aan. Het is ook een Meester. Geen Helper. Ik zie zijn pik, en die is bijzonder groot en dik. Jezus…je zou DIE als Meester hebben. God, als DIE je anaal neemt…
En dan besef ik… dat deze man …deze grote zwarte man, met die beestachtig grote paal mij inderdaad anaal zal gaan nemen. Ik weet alleen nog niet welk NUMMER dat hij heeft. O god, nee!

De neger kijkt lachend op mij neer. Op een wijze, alsof hij iets banaals vertelt zoals ‘dat hij even langs de winkel is gegaan om nog wat bier te kopen’, vertelt hij me dat hij vroeger nooit anaal mocht bij hoeren. Omdat ze bang waren voor zijn grote lid. Maar dat hij toen gewoon slavinnen is gaan houden, omdat hij daar alles mee mag, en (nu lachte hij volmondig, en wat had hij een mooie mond…) hij hoeft er nog niet eens voor te BETALEN !!!

Ik besef dat mij dat dus nog minder dan een hoer maakt…

De neger vertelt (terwijl ondertussen mijn kontje nog steeds meedogenloos doorgenaaid wordt) dat hij een voorkeur heeft voor BLANKE slavinnen. Omdat zijn mooie zwarte paal zo mooi tussen dat blanke vlees verdween. En omdat die blanke teven zo heerlijk konden jammeren, en hun aars altijd zo geweldig lekker strak was. Als enigste tegemoetkoming naar MIJ, zou hij mij als laatste nemen, vertelt hij, terwijl hij rustig op de tafel gaat zitten, om goed naar mijn pijnlijke gezicht te kunnen kijken.

Het neuken gaat nonstop door. Ik snik het uit. Pijn overal. Mijn tepels, mijn kutlipjes...mijn kontje...
en ik kan helemaal niets doen!!! Alleen ondergaan. Steeds als een man klaar is, gaat de volgende mijn anus binnen. Al gauw schrijnt mijn arme anus geweldig, en ik heb totaal geen idee wanneer er een eind aan zal komen. Wist ik maar hoeveel mannen er aanwezig waren?

Al gauw wordt mijn blik een beetje wazig. Op een gegeven moment komen de mannen zelfs eerst bij mijn hoofd staan, zodat ik ze eerst even hard en stijf kan zuigen. Ik ben op dat moment al zover weg, dat ik ze niet eens meer echt bewust ‘zie’. Ik zie alleen een glimmende eikel, vlak voordat die tussen mijn lippen verdwijnt. Ik zie hun onderbuik als ze de pik diep in mijn keel duwen. Sommige hebben daar beharing. De meeste echter niet. De mannen zijn voor mij nu alleen nog maar pikken geworden. Pikken die ik moet zuigen. Tot ze hard genoeg zijn, om mij in mijn arme schrijnende rauwgeneukte kontgaatje te kunnen neuken. Ik ben een brave slavin. Ik pijp zo goed ik kan. Ik weet dat ik me daar zelf mee te pakken heb. Maar wat kan ik anders? Ik heb geen keus. Zoals ik vastgebonden stond, kunnen ze alles met me doen.

En dus bijt ik niet... Maar ben ik een brave pijpslet. Ik zuig en sabbel...en gil het uit, als diezelfde pik mij anaal verkrachtte...om vervolgens de volgende pik in mijn mond geschoven te krijgen...zodat mijn gejammer weer gedempt wordt.

En dan hoor je alleen nog hijgende en smakkende geluiden. Soppende geluiden... En de belletjes... Steeds weer die belletjes...

Als alle mannen geweest zijn, staat de neger van de tafel op. Hoeveel tijd er is verstreken weet ik niet. Ik ben elk benul van tijd kwijt. Ook ben ik allang de tel kwijt geraakt, hoeveel mannen me nu eigenlijk al geneukt hebben. De neger komt voor me staan, en houdt me zonder een greintje mededogen zijn grote lid voor. “Zuig dit mooie dingetje maar eens lekker stijf, sloerie!” eist hij. Hij kijkt er streng bij, en ik weet dat hij geen tegenspraak duldt.

Ik kijk hem smekend aan, en fluister krachteloos 'Nee......'
Maar de neger pakt mijn kin, en trekt mijn hoofd omhoog. De pik is te groot voor mijn mondje, maar ik moet wel aan de eikel sabbelen...

E is geen ontkomen aan...enkele minuten later laat hij mijn mondje weer met rust, en kwomt hij achter me staan...

Gelukkig was mijn anus al een beetje gevoelloos van al dat rauwe wilde neuken, en doet het veel minder pijn dan ik verwacht heb.

Alleen de vernederende woorden van de neger, krenkten mijn trots.
"God....mijn grote dikke zwarte boomstam...kijk toch hoe die in dat strakke witte kontgaatje dringt...hij verdwijnt er helemaal in! Blanke teef. Witte slet! Dat vind je wel lekker, he?! Ja, je jammert wel, konthoer...maar je aars wil nooit meer iets anders! Ik zal je naaien, die witte reet van jou! en ik doe het lekker zo hard en snel als IK het maar wil! Ik naai je hele reet aan flarden. Je zult de komende weken niet meer kunnen zitten, en elk moment van de dag of nacht aan die dikke zwarte paal van mij denken. Lekker he, witte snol? Zeg dan dat je het lekker vindt! Hoer! Je vindt het RETE lekker hahahaha,….oeh…wat ben je lekker strak…een zwart zwaard in een witte schede…god, allejezus teef, wat ben je lekker! "
Eindelijk spuit ook de zwarte Meester, als laatste man zijn zaad in mijn kont. Zonder nog een woord tegen MIJ te zeggen, vertrekken alle mannen weer en wordt het stil in de ruimte. Ik ben alleen. Echt helemaal alleen. Zelfs mijn eigen Meester is er niet meer.

Ik begin zachtjes te huilen, en voel nu pas goed hoezeer mijn lichaam zeer doet. Het constant gebogen staan, begint nu ook mijn rug op te breken, en ik voel hoe mijn schouders beurs zijn van het stoten tegen het hout van het schandblok. De gewichten lijken steeds zwaarder te worden. Ik wil nu rechtop gaan staan. Ik heb er genoeg van! Ik heb pijn. Ik wil naar huis.

Ik probeer mijn voeten te verzetten, maar dat lukt niet. Ze zitten nog steeds vast. Ik begin nog iets harder te grienen. Toe Meester…lieve lieve Meester… laat me niet te lang zo staan. Ik ben toch braaf geweest? Ik heb alles doorstaan, zonder vloeken. Zonder klagen. Oke, ik heb gejammerd…maar dat mocht toch wel? Ik heb me toch niet al TE erg aangesteld? Ik ben dapper en braaf geweest. Toe Meester. Kom terug. Kom toch alstublieft terug en maak me los…

Eindelijk gaat de deur weer open, en iemand komt terug.
“Meester?” vraag ik angstig.
“Ja, ik ben het.” zegt de ongelofelijk welkome stem van mijn eigen Meester. Ik voel hoe mijn enkels los gemaakt worden, en ik kan mijn gewicht een tikkeltje verzetten. Dat doet al veel goed. Dan worden de klemmetjes met gewichtjes en belletjes en al, tegelijk eraf gehaald. Weer begin ik te huilen. Van de pijn en van de opluchting. Het is maar goed dat ik nu nog met mijn polsen vast zit, want anders had ik misschien heel kinderachtig geprobeerd om de Meester tegen te houden.

Als mijn huid weer helemaal vrij is van klemmetjes, wordt het schandblok open geklikt. Mijn Meester helpt me overeind, want op eigen kracht, kan ik dat niet meer. God, wat doet mijn rug zeer! Ik mag even op de grond gaan zitten. De Meester houdt me lachend een cd-r voor. Ik kijk hem vragend aan. De Meester loopt met het schijfje naar de muziekinstallatie. Hij doet het ding erin, en zet de muziek aan. Meteen hoor ik vol schaamte, op de achtergrond de mooie muziek van Jingle Bells, met op de voorgrond en gejoeker, gejank en gejammer van mijzelf, begeleid door een ritmisch fel kletsen van de strap op mijn geteisterde kont.

Mijn Meester grinnikt, en zegt dat hij ook nog een dvd zal krijgen met een mooie compilatie van het hele gebeuren vandaag. Ik schrik. Oh nee… hebben ze ook nog alles op film opgenomen? En wie krijgt er allemaal een kopie van die dvd? Vol schaamte besef ik dat waarschijnlijk al die mannen elke keer dat zij dat willen mijn pijnlijke behandeling zullen kunnen bekijken.

Ik besef dat voortaan elke ontmoeting met een willekeurige man heel anders zal zijn. Ik kan op straat lopen…een onbekende man tegenkomen, en die kan mij zomaar aankijken. En ik zal nooit weten of die man echt ZOMAAR naar me kijkt, of dat het een van de mannen is geweest die mij in die vernederende houding hebben gezien. Die mijn gehuil hebben gezien. Die mijn arme anus afgeleefd hebben. Ik zal het nooit weten…

Voor mij zal het liedje JINGLE BELLS altijd een vreemde bijsmaak houden…