Welkom

Verhalen
Verjaardagskado
Meester
Heet en koud
De opperslavin
Droom
De eerste keer
Bosje rode rozen
Extravaganza
Gedachtegangen
Dubbel zo lekker
In de kast
Jingle Bells
Trots zijn
Eigen fantasie
Mindfuck
Obediance party
Suikeroompje
Veiling



   

Een bosje rode rozen


De telefoon ging, toen sheila net bezig was met de afwas. Mopperend veegde ze haar handen droog. Wie kon DAT nou weer zijn? Maar de ontevreden frons verdween van sheila’s gezicht toen ze de stem aan de andere kant hoorde. Een brede glimlach verscheen toen ze haar meester herkende.

“Sheila, heb je vanavond iets gepland?”
“Nee, meester. Alleen wassen en strijken en wat poetsen, maar dat kan ook op een andere keer, meester.”
“Goed, sheila, dan heb ik een opdracht voor je. Ga naar de bloemist. Koop een mooie bos rode rozen. Van die rozen met een lange steel. Wees niet te zuinig, ik zal je terug betalen. En trek vanavond je korte zwarte jurkje aan, je weet wel, die ik zo mooi vind, met dat mooie decollete, en diepe ruguitsparing. En sta klaar om 20.00 uur. Ik kom je ophalen. Jou en de bos rode rozen.”
“Ja, meester. Ik zal ervoor zorgen!” Antwoordde sheila, en de meester verbrak de verbinding. Sheila keek nog even naar de hoorn, en vroeg zich af of ze naar een verjaardag van iemand zouden gaan of zo? Daarna pakte ze snel haar tas en sleutels en vertrok naar de bloemist in het winkelcentrum. De afwas bleef vergeten in het water achter…

Een half uurtje later was sheila weer thuis. Ze liep met een prachtige bos rozen met lange steel (die waren ook best prijzig geweest, maar ja, daar had de meester ook om gevraagd.) Naar de keuken. Daar ontdekte ze de afwas in het afgekoelde afwaswater. Oh ja. Dat moest ze nog even afmaken, dacht sheila, terwijl ze eerst een vaas voor de rozen pakte. Ze zette de rozen er gewoon zo in, en slaakte een gilletje toen ze zich prikte aan een doorn. Ze bekeek haar vingertop waar een klein pareltje bloed op verscheen, en bedacht, dat degeen aan wie de meester die rozen wilde geven zich net zo goed zou kunnen bezeren. Misschien was het wel een bruidje, en zou bloed haar bruidsjurk verpesten?! Meteen wist sheila wat ze moest doen. Heel voorzichtig maakte ze het doorzichtige metaalglans plastic waar de rozen in verpakt zaten open, zodat ze die dadelijk ook weer netjes dicht kon maken. Daarna onderwierp ze elke roos afzonderlijk aan een secuur onderzoek, en verwijderde netjes elke doorn die ze kon vinden. Zo, nu zou niemand zich er meer aan kunnen verwonden! Sheila was tevreden met haar werk. Nu nog weer netjes in het plastic verpakken, en in de vaas zetten. Toen ze klaar was, bekeek ze het bosje rode rozen van een afstandje. Ja, ze had goed werk geleverd. Er was niets van te zien, dat de bos geprepareerd was!

De afwas wachtte, en sheila liet het koude water weglopen, en verving het door heet water. Een beetje afwasmiddel erbij, en dit huishoudelijke karweitje kon geklaard worden. Sheila keek op de klok. Te weinig tijd om een wasje te draaien. Ze liet de wasmachine uit voorzichtigheid liever nooit lopen als ze zelf niet thuis was, omdat ze ooit in het verleden een lekkage had gehad. Maar daardoor had ze nu dus wat vrije tijd over, voor de meester zou komen.

Sheila keek rond, en zag het nieuwe boek dat ze zojuist gekocht had. Ze begon er in te lezen, maar ze kon haar aandacht er niet bij houden. Ze was te zenuwachtig. Dus besloot ze het boek weg te leggen, en zich maar alvast mooi te maken. Ze trok het zwarte jurkje aan waar de meester om gevraagd had, en een paar sexy pumps met hoge hakken waar je hoogtevrees van kon krijgen. Met haar slavinnen collar in de hand stond ze even voor de spiegel te twijfelen. Misschien wilde de meester niet dat ze die droeg? Maar de collar gaf sheila altijd zo’n heerlijk gevoel van zichzelf onderwerpen en overgeven aan haar meester, dus deed ze hem toch om. De meester kon haar altijd nog opdragen om hem weer af te doen, en thuis te laten. Vervolgens begon sheila zich bescheiden en subtiel op te maken. Zoals de meester het mooi vond. Daarna ging ze voor de tv zitten, maar zag eigenlijk niets echt goed wat er op het scherm verscheen. Haar aandacht was bij de komst van haar meester.

De klok gaf bijna 8 uur savonds aan, toen sheila de auto van haar meester hoorde. Snel stond ze op, en keek in de spiegel. Een laatste snelle veeg, en haar gezicht was precies zoals het behoorde te zijn: mooi met subtiel make-up. Vlug liep ze naar de keuken en haalde de bos rozen uit het water. De deur zwaaide open, nog voor de meester de deurbel aan hoefde te raken.
“Dag meester!” Verwelkomde sheila haar meester, en ze gaf hem haar stralendste lach.
“Dag, sheila. Ben je klaar?”
“Ja, meester. Zijn deze rozen naar uw zin? Ik heb zelf de mooiste rozen uitgekozen bij de bloemist. Het zijn er 25. Dat vond ik een mooi aantal. Mijn geluksgetal vermenigvuldigd met zichzelf.”
De meester glimlachte, omdat hij wist dat sheila vaak met cijfers werkte, en vaak de dingen daarvan liet afhangen. En ja, hij wist dat sheila’s geluksgetal het cijfer 5 was. Hij bekeek de bos rozen, en vond ze mooi.
“Ja, sheila. Ze zijn goed. Kom nu, we gaan.”

Sheila stapte de deur uit, en sloot haar woning af. Daarna liep ze met mooie dribbelpasjes op haar hoge hakken naar de wagen van de meester. De meester liep achter haar aan, en bewonderde zijn slavin. Had ze zelf in de gaten hoe goddelijk ze wiegde met die lekkere dikke kont van haar? Wist ze zelf hoe mooi dat korte rokje over haar heupen spande, en met elke stap een milimeter naar boven scheen te kruipen? Besefte ze wel dat haar tepels hard waren geworden, meteen toen ze haar meester had gezien, en dat die punten nu door de stof van het jurkje staken, zichtbaar voor iedereen die oog voor ‘moois’ had? Sheila had de wagen bereikt. Ze opende de portier en stapte in. De meester stapte ook in en startte de motor.

“Waar gaan we heen, meester?” Wilde sheila dolgraag weten. “Dat zul je wel zien.” Was het niets verklarende antwoord. Sheila berustte. Het was niet geheel verboden voor een slavin om vragen te stellen. Maar als duidelijk bleek dat de meester niet wilde antwoorden, moest een goede slavin haar mondje verder dicht houden. Sheila keek naar buiten naar het voorbij schietende landschap. Ze genoot van de aanwezigheid van haar meester. Braaf zat ze, zoals haar meester haar dat geleerd had, met haar benen ietsjes uit elkaar. Ze hoopte dat de meester haar rokje omhoog zou stropen en zou controleren of ze een slipje aan had. Natuurlijk had ze dat NIET aan. Ze wist dat haar meester het zo wilde, en ze voelde zich er extra sexy door!

Ze keek naar beneden, en zag de punten van haar tepels door de stof priemen. Zou haar meester dat ook gezien hebben? Hij had nu alleen oog voor het verkeer…natuurlijk. Sheila hoopte dat haar meester haar mooi vond. Ze had er ook haar uiterste best voor gedaan.

Een klein uurtje later reed de meester voor een mooi vrijstaand huis met een mooie grote tuin, en stopte daar voor de deur. Sheila zag dat er geen andere auto’s stonden, maar er was wel een garage, dus daar zou de wagen van de eigenaar waarschijnlijk wel in staan. Ze stapten uit en liepen naar de deur. Sheila had de bos rode rozen in haar handen, en ze streek snel haar rokje omlaag. Dat verduivelde ding scheen steeds over haar heupen omhoog te kruipen, en ze was een beetje bang dat zo te zien zou zijn dat ze geen slipje droeg, hoewel de aanwezigheid van haar meester haar voldoende gerust stelde.

De deur werd geopend door een mooie jonge meid in een dienstersschortje…en verder helemaal niets! Ze was slank en had twee prachtige borsten, en benen tot aan haar kont. Wat een mooie meid was dat, vond sheila, en ze voelde zichzelf meteen een stuk minder zelfverzekerd worden. Zij zelf was mollig, wist ze. En daar was niets aan te doen. Gelukkig hield haar meester van mollig…

“Welkom, meester. U wordt verwacht.” De dienster keek en sprak alleen de meester aan. Sheila kreeg geen blik van haar, maar dat was niet geheel ongewoon, dus voelde sheila zich niet gekleineerd. De jonge meid draaide zich om, en toonde een prachtexemplaar van een blote kont. Ze had ECHT alleen een schortje aan! Met mooie rustige passen liep ze heupwiegend voor de meester en sheila uit, en sheila voelde heel even een steek van jaloezie toen ze zag hoe de meester naar die prachtige kont liep te staren. Maar ja. Hij zou ook geen gezond vent zijn geweest, als hij er NIET naar gekeken zou hebben, berispte sheila zich in gedachten.

De meid liep voor hun uit naar een trap die naar beneden ging. Ze leidde hen naar een gigantische kelder, die onder het hele huis door scheen te lopen. Sheila zag meteen dat dit een zogenaamde ‘speelkelder’ was. Overal haken en ogen, waar een slavin aan vastgeketend kon worden. Andreaskruizen. Stoelen met een V-vormige zitting. Een kleine slavinnenkooi, waar je alleen zittend in kon verblijven. Hekken en tralies. Een één- persoons bed met tralies. Een schandblok. Een harde houten bank. Kettingen, touwen, boeien, zwepen, klemmen, vibrators, dildo’s, maskers, noem maar op. Alles was er. Sheila voelde meteen hoe haar ademhaling sneller ging, en hoe haar kutje erop reageerde. Ze voelde dat ze warm werd in haar kruis. Heet zelfs. Waarschijnlijk zou haar kutje nu al beginnen te glinsteren van het vocht.

Helemaal achteraan de ruimte was het donker. De meid liep recht naar dat duistere gedeelte en hield daar stil. Sheila’s meester keek sheila aan en zei: “Overhandig de rozen aan brigit.” Sheila begreep dat de meid brigit heette en gaf gehoorzaam de bloemen aan haar. Brigit pakte ze aan, maar bleef staan waar ze stond. Ze maakte geen aanstalte om ze in het water te zetten of zo, wat sheila wel een beetje verbaasde.

De meester keek even rond, en zag wat hij zocht. “Sheila…zie je dat bankje daar tegen de muur staan?” Sheila keek naar de aangewezen plaats en zag een vreemd gevormd bankje staan. Het leek meer op een rechthoekig tafeltje met een zitting erop, dan echt een bankje, maar er stond niets anders dat op een ‘bankje’ leek, dus de meester zou dat wel bedoelen.
“Ja, meester” knikte sheila dus.
“Schuif het hierheen.”
Sheila liep op het bankje af, en trok eraan. Het liet zich makkelijk verschuiven. Ze trok het meubelstuk helemaal tot bij haar meester en zag tijdens het schuiven, dat aan de zijkant stevige metalen ringen zaten. Meteen voelde ze dat ze nog erger opgewonden werd.

“Sheila…je weet dat ik dat zwarte jurkje van je heel mooi vind…maar nu wil ik dat je het voor me uittrekt.” Zei de meester.
Sheila keek even snel naar de meid. Maar brigit keek strak voor zich uit, en stond alleen mooi te zijn, en de rozen vast te houden. Even grinnikte sheila toen ze dacht ‘Ze lijkt wel een levende VAAS!’. Maar daarna keek sheila naar haar meester, en trok snel en gehoorzaam haar jurkje uit. Ze had zich mooi glad geschoren, en wist dat ze er zo best mooi uitzag. Ok, ze was mollig, maar mollig kon ook mooi zijn, en sheila voelde zich momenteel bijzonder mooi voor haar meester, nu ze zo naakt voor haar meester stond. Ze had alleen haar zwarte schoenen met de hoge hakken en haar slavinnen collar nog aan, verder helemaal niets.

De meester liep even om haar heen, en bekeek haar van alle kanten. Sheila had geen bevel nodig, om netjes spreidbeens te gaan staan, en haar handen in haar nek te leggen, zodat haar borsten mooi uit kwamen. Ze ademde sneller en oppervlakkiger. Zou de meester nog iets kunnen ontdekken wat niet deugde?

Na een beschouwend rondje beval de meester sheila om op het bankje te gaan liggen. “Op je rug, sheila!”
Met touw, dat de meester van een rek haalde, werden sheila’s polsen aan de ringen naast haar hoofd gebonden. Twee lederen enkel boeien werden om haar enkels bevestigd en met touwen omhoog gehesen tot ze spreidbeens en wijd open op de bank lag. Kwetsbaar en hulpeloos. Precies zoals sheila het graag had.

Ineens weerklonk een harde ‘KLIK’ en de hele kelder baadde in een helder licht. Ook de duistere hoek was nu volledig verlicht. Er zat een man in een makkelijke fauteuil. Overduidelijk ook een meester, en er stonden twee slavinnen schuin achter de rugleuning. Er zaten ook 3 slavinnen rondom zijn stoel op de grond, en eentje lag geknield en diende als voetenbankje voor haar meester. Zijn voeten steunden op haar rug.

Sheila was geschrokken door het plotselinge licht, en de onverwachte aanwezigheid van publiek. Maar zo vastgebonden als ze daar lag, was er toch niets dat ze kon doen, en dus berustte ze erin.
De slavinnen van de onbekende meester, wisten blijkbaar precies wat ze moesten doen, want op een enkele wenk van hun meester, pakten alle slavinnen, op het menselijke voetenbankje en brigit, de menselijke vaas na, een geseltuig vast en gingen in een rij staan.

Sheila richtte haar hoofd een beetje op en zag dat een slavin een lange stroken zweep vast had. Van heerlijk zacht leer. Een andere had een korte strokenzweep vast. Van iets steviger materiaal, leek het wel. Een derde had een kat-met-negen-staarten vast. Een gemeen geval met knopen. De vierde had een spaans rietje vast. De vijfde had een brede leren riem van buigzaam leer, maar die er toch wel dreigend uitzag.

De slavinnen keken haar geen een van allen aan. Ze stonden recht voor zich uit te kijken, met hun martelwerktuigen in de armen. Doodstil. Ze verroerden zich niet. Spraken geen woord. Sheila begon iets te ruiken. Iets lekkers. Haar eigen kutje geurde door haar eigen opwinding. Ze moest ervan blozen. De anderen zouden het vast ook kunnen ruiken!

Sheila keek naar haar meester op. Die keek glimlachend op haar neer. “Tja, sheila. Wat heb je toch een prachtig leven, he?! Daar lig je dan. Helemaal open en bloot. Beschikbaar voor mij.” Sheila slikte eens. “Kijk naar de slavinnen, sheila.” Vervolgde de meester. “Kijk naar wat ze in hun handen hebben. Kies iets uit, sheila. Kies je marteltuig en vertel waar je dat wilt voelen!”

Sheila keek naar het rijtje slavinnen en dacht na. Het spaanse rietje was het engste, maar ze had inmiddels geleerd dat haar meester haar nooit zo erg martelde dat ze het niet kon volhouden. En ze kon natuurlijk altijd nog om genade smeken, hoewel ze dat vandaag, met al dit publiek, en die stille en onbekende meester erbij niet graag wilde doen. Ze wilde zich niet laten kennen.

“Het spaans rietje, meester. Eh…op mijn borsten meester. Alstublieft.” Sprak sheila met onvaste stem. De slavin die het spaanse rietje in haar handen had, keek sheila’s meester aan. Op zijn wenk, stapte ze naar voren, en overhandigde hem het tuig. Daarna ging ze weer achter de stoel van haar eigen meester staan, en keek weer strak voor zich uit.

De meester bekeek het rietje en daarna sheila. “Op je borsten dus. Hm…50 slagen.”
“VIJFTIG SLAGEN?!!!” Hijgde sheila verschrikt. “Hoezo? Heb je er liever 60 dan?” Vroeg de meester poeslief. Nee, nee! Schudde sheila met grote open ogen.
De meester kwam vlak bij sheila staan, en hield het spaanse rietje boven haar borsten. Sheila staarde er naar, en likte over haar drooggeworden lippen.

De eerste tik was snel en pijnlijk, en sheila gilde het uit. Meer van schrik dan van de echte pijn, want ze kon op haar borsten best veel verdragen. Alle volgende slagen waren vlak langs elkaar, en lieten mooie dunne rode striemen achter. De meester sloeg steeds afwisselend op de ene borst, en dan weer op de andere, zodat sheila wel de hele tijd gilde maar het niet noodzakelijk voor haar werd, om om ‘genade’ te smeken.

De vijftig slagen waren snel achter de rug, en sheila lag hijgend op het bankje bij te komen. Ze gluurde naar haar borsten die flink rood eruit zagen. Haar tepels stonden keihard overeind, en ze voelde hoe heet ze in haar kruis geworden was.

“Suzy, mijn gast en ik wensen een glas rode wijn.”
Dat was de eerste keer dat de meester in de stoel van zich liet horen. De slavin die achter zijn stoel stond, en die voorheen het spaanse rietje in haar handen had gehad, verliet de ruimte. Enige tijd was het enigste dat er te horen was, het snelle hijgen van sheila. Ze was blij met de korte onderbreking. Nu kon ze weer een beetje tot zichzelf komen. Op krachten komen, voor de volgende zweep. Want ze had allang door dat dit niet het enigste zou zijn, dat ze zou voelen vandaag! En ze had nog wel gedacht naar een verjaardag, of bruiloft te gaan! Voor wie waren dan toch die rode rozen bestemd? Toch zeker niet voor die meester? Een meester geeft een andere meester toch geen rozen?

Spoedig kwam suzy terug met twee wijnglazen, een fles wijn en een kurkentrekker. Vaardig werd de kurk verwijderd en werd er een klein bodempje wijn ingeschonken. Suzy bood het haar meester aan, die van de wijn nipte en bedachtzaam proefde. Toen knikte hij, en suzy schonk de beide glazen vol en bood ze deze aan de beide meesters aan. Met het glas nog in de hand beval sheila’s meester: “Sheila, wat is je volgende keuze? En waar wil je het voelen?”

Sheila likte zenuwachtig haar lippen. Ze keek naar beide strokenzwepen. De korte en de lange. Ze wilde één van díe. Welke?
“De korte strokenzweep, meester. Op mijn bovenbenen, buik en borsten, alstublieft, meester.”
De meester knikte en meteen kwam de slavin met de korte strokenzweep naar hem toegelopen. Sheila’s meester nam de zweep uit de handen van de slavin, en die vertrok naar haar plaats achter de stoel van haar eigen meester. Sheila’s meester grinnikte een beetje, en liet de strokenzweep als eerste op sheila’s borsten tegenkomen. Sheila gílde het uit, trok aan de boeien. Ze had niet in de gaten hoe gevoelig haar borsten nog waren. Hijgend van verbazing en met wijd opengesperde ogen keek ze naar haar meester op.
“Oh…” kon ze alleen uitbrengen.
“Ja, sheila. Dat wilde je toch echt zelf, hoor!” Sprak haar meester met een ondeugende twinkeling in zijn ogen. Vervolgens begon hij sheila’s lichaam met de korte strokenzweep te slaan. Te beginnen bij sheila’s onderbenen. Héé! Dacht sheila. Ik had bóvenbenen gezegd! Maar ze sprak die gedachte niet hardop. Ze was met haar gevoelens te zeer geconcentreerd de slagen aan het volgen, die heel tergend naar boven kropen. Via de knieën, de bovenbenen. Hmmm…lekker… de venus heuvel! Aaaah…gevoelig! De buik…oooh…. De maagstreek… oei…vlak bij die gevoelige borsten… en toen…
“Aaaah!!!…..” Sheila gilde weer en trok weer aan haar boeien. De borsten waren weer bereikt. De meester was dit keer vastbesloten. Hij sloeg niet hard…maar hij bleef toch op de borsten slaan. Hij hoefde ook niet hard te slaan, want sheila jammerde en joekerde bij elke slag. Het was verrukkelijk om te zien. De meester zag heel goed dat sheila best moeite moest doen, om geen genade te zeggen. Maar hij wist wat ze kon hebben, en haar grens was nog niet bereikt. Al gauw zag hij die trekjes in haar gezicht verschijnen waaruit bleek dat elke pijn onmiddellijk veranderde in genot. Sheila’s ogen werden een beetje wazig, zoals ze altijd werden als ze in die heerlijke sm-roes kwam. Zonder dat sheila er echt bewust van was, was de meester ertoe over gegaan, om steeds een felle slag te geven op haar buik of maag streek, om vervolgens de stroken van de zweep zachtjes over de borsten te laten gaan. De tepels stonden zo strak overeind, dat het wel leek, alsof ze van plastic waren!

Sheila lag te kronkelen en te kreunen op het bankje. Haar vingers wriemelden ongecontroleerd in de lucht, en haar teentjes volgden dat voorbeeld. Haar kutje glinsterde van het kutvocht. Er was zelfs een dun sliertje te zien dat vanuit haar kutje over haar anus naar de zitting liep. En toen ineens…de meester had het al aan zien komen… De kreten van sheila werden anders. Hoger. Langer. Jammerender. Er begonnen van die grappige spiertrekkinkjes in de dijen, buik en kutlipjes zichtbaar te worden. En ineens sperde sheila haar ogen wijd open, en kwam met haar bovenlichaam krampachtig, zo ver ze kon, van het bankje af. Ze gilde het uit! Haar lichaam sidderde en wilde zich ineen rollen. Haar benen wilden zich samentrekken, toen een golf van puur heet dierlijk genot zich een weg door haar lichaam zocht. De meester legde zijn hand op recht op het kutje, en genoot van de rillingen die hij daar voelde. Met zijn andere hand, kneep hij nog eens in de dichtsbijzijnde tepel, omdat hij wist dat sheila dat zo heerlijk vond. Meteen gilde sheila het weer uit, met een overheerlijke jammerkreet. “meeeeeesterrrr … mag … ik … oooh, het spijt me … te laat … ooooooh … god … zo lekkerrrr … meester …”
De meester grinnikte. Sheila was zo heerlijk in haar roes geweest, dat ze vergeten was om toestemming te vragen om klaar te komen. Och, dat gaf niets. Hij kon haar daarvoor nog straffen. Er waren nog meer zweepjes die in de handen van de slavinnen laten te wachten!

De meester liet sheila even bijkomen, en legde de korte strokenzweep aan de kant. Hij pakte zijn wijnglas opnieuw op, en nam een paar slokken. Meester zijn was zwaar werk! Hij had er dorst van gekregen. Hij keek naar de meester in de stoel, en die glimlachte. Ook hij had zijn wijnglas in zijn handen en hij proostte naar sheila’s meester, alsof hij wilde zeggen: een prachtslavin. Een heerlijke show. Een verrukkelijk orgasme!

Sheila lag zwaar te hijgen op het bankje. Haar wangen waren vuurrood, en haar mond stond open. Haar ogen waren gesloten en af en toe kreunde ze nog na. Toch waren haar gedachten al bij de volgende zweep. Ze had nu al besloten, welke het zou worden, en waar ze hem wilde. Alleen…ze hoopte dat de meester het goed zou vinden.

Ze was nog niet geheel op adem, maar dat wilde ze ook niet. Sheila voelde zich heerlijk in een roes zitten, en verspilde geen tijd. “Meester…” hijgde ze smekend. “De volgende zweep…die zou ik graag over mijn hele achterkant willen hebben. Maar dan moet ik dus even losgemaakt en omgedraaid worden. Mag dat, meester?”
De meester keek verbaasd naar sheila. Wat was zijn geile slavinnetje gretig! Hij had haar nog best een paar minuutjes rust willen gunnen, maar blijkbaar had ze die niet echt nodig. Hij gaf geen antwoord, maar liep naar sheila’s enkels, en maakte er eentje los. Die liet hij op zijn schouder rusten, en maakte vervolgens de andere los. Nu pakte hij de beide enkels tegelijk, en liet ze gecontroleerd naar beneden zakken. Daarna liep hij naar de polsen, en maakte die van het bankje los. Sheila draaide zich onmiddellijk om, en ging op haar buik liggen. De polsen werden weer vastgemaakt, en de enkels werden nu ook aan het bankje vastgemaakt.
“Zo, sheila. Mijn mooie geile slavin…en wat gaat de volgende zweep worden? Jouw favoriet zeker? De lange strokenzweep?”
Tot zijn verbazing was het antwoord: “Nee, meester. De kat met de negen staarten, alstublieft.”
De meester grijnsde. Zo….dus DIE wilde sheila voelen? Daar kon je veel plezier mee hebben! Hij nam de zweep uit de handen van de slavin die daarmee in de rij stond te wachten, en gebaarde dat zij haar plaats bij haar eigen meester weer kon innemen. Dat deed ze zonder een woord te zeggen.

De meester liet de strengen van de zweep door zijn handen glijden, en voelde de knopen aan de uiteinden zitten. Even keek hij op de rug en billen van sheila neer. Wat een heerlijke wulpse kont. Wat een pracht van een slavinnenvlees. Dat vlees lustte wel wat zweep! Met een voorzichtige eerste slag liet hij de staarten van de kat op sheila’s rug neerkomen. Hoewel hij nog niet eens voluit geslagen had, veerde sheila een beetje omhoog, en gilde. Meteen verscheen er een mooi patroontje van rode strepen op haar blanke rug. Nog voor sheila weer ontspannen op het bankje lag liet de meester de volgende slag op haar schouders neerkomen. Weer die korte ruk aan de boeien, en weer dat prachtige rode wirwar patroontje. De meester zag dat sheila nog steeds in die roes van daarnet zat, want haar gillen waren niet al te hoog, en ze ging na elke slag weer vlug op de bank liggen. En dus begon de meester met rustige slagen haar hele achterlijf onder handen te nemen. Haar billen en benen kregen er duchtig van langs. Haar rug zag al spoedig mooi rood gearceerd, en haar schouders hadden het bijpassende motief.

De meester had sheila niet verteld hoeveel slagen ze zou krijgen, en sheila had er ook niet om gevraagd. De meester had ze zelf ook niet geteld, want hij had goed genoeg in de gaten wat zijn slavin wel of niet kon hebben. Hij liet zijn slavinnetje een liggende dans uitvoeren onder zijn deskundige hanteren van de kat. Als hij links op de billen sloeg, wentelde sheila zich in een flits naar rechts. Maar natuurlijk volgde daar dan meteen een slag op, op de rechter bil, waardoor sheila een gil slaakte en weer naar links draaide. Dat was echt een genot om naar te kijken. Die wiebelende billen. Die gilletjes die sheila slaakte, maar geen smeekbede om genade die van haar lippen kwam! Hij hield haar vingers in de gaten. Sheila wriemelde altijd zo leuk met haar vingers. Dat was ook een uitstekend teken om haar mee in de gaten te houden. Als het te heftig werd, dan maakte sheila een vuist van haar handen. Dat deed ze niet bewust. Maar de meester had het vaak genoeg opgemerkt om te weten, dat wanneer sheila haar handen tot vuisten balde, dat hij dan iets rustiger aan moest doen. Sheila wist het zelf niet eens, dat zij ZELF hem dat teken gaf, waardoor haar meester haar nooit TE erg martelde. Zij wist alleen, dat meestal, als ze bijna op het punt stond om ‘genade’ te smeken, dat haar meester dan rustiger aan deed…of ergens anders sloeg…of haar streelde, of gewoon echt stopte.

Sheila zat nu helemaal in haar ‘spel’. De slagen, deden bijna geen pijn meer, want ze raakte eraan gewend. Ze had zich overgegeven aan de pijn. Aan de zweep. En aan haar meester. Ze lag genietend te wachten op de korte felle pijntjes van de zweep en ze schokte en rukte veel minder dan in het begin. Plotseling hielden de slagen op.
“Neeee….” Kreunde sheila. “Toe…niet stoppen…doorgaan, meester. Toe?”
“Nee, sheila. De kat is moe. Ze gaat haar mandje in. Wat wil je als volgende?” Zei haar meester beslist, en hij legde de kat met de negen staarten op de tafel.
Sheila hief haar hoofd moeizaam omhoog. Haar wangen waren nog roder dan daarstraks, en haar ogen stonden glazig van de roes. Vanuit een onmogelijke hoek keek ze naar de twee overgebleven slavinnen. Een leren riem. En de lange strokenzweep. Die laatste was het lekkerste…en die wilde ze voor het laatst bewaren. En dus antwoordde ze:
“De leren riem, meester.”
“En wáár, sheila?” Vroeg de meester, hoewel hij zelf al verlekkerd naar die mooie weelderige billen keek. Sheila bleef heel even stil. De riem kon best pijnlijk aankomen. Waar kon ze die het beste verdragen? Waarom was het zo moeilijk om na te denken? Haar gedachten rolden als golven op het strand kapot. Ze kon alleen de riem voor zich zien. Die brede leren lap. Lang. Sterk. Soepel. Pijnlijk… waar? Waar wilde ze die? Zeker niet op haar voorkant. Nee. Niet op haar borsten of buik. ZEKER niet op haar kutje! Op haar rug dan ? Nee….op haar kont! JA! Daar kon ze best veel op verdragen!
“Op mijn kont, meester. Alstublieft.” Antwoordde sheila hijgend.

De meester liet er dit keer geen tijd overheen gaan. Hij wist dat de leren riem door sheila alleen verdragen kon worden, als ze zo diep in haar roes zat, als ze nu zat. En dus nam hij meteen de riem ter hand, en liet die met een mep op sheila’s billen terecht komen. Sheila gilde, en sperde haar ogen wijd open. Haar hoofd had ze in een ruk omhoog getrokken.
“Oooohhh….” Bracht ze hijgend uit. De meester streelde de billen even, en sloeg daarna meteen weer toe. De billen waren al flink rood door de kat, maar nu werden ze pas ECHT vuurrood! Keer op keer liet hij de riem neerdalen op de geteisterde billen. Elke keer gilde sheila het uit. Brede rode banen verschenen op haar kont, en er verschenen traantjes op de zitting van het bankje. Na elke slag maakte sheila heel kort een vuist van haar handen, die meteen weer ontspande. Nu telde de meester de slagen WEL. Bij 15 slagen, hoorde hij hoe sheila het uitsnikte en de vuisten ontspanden zich niet meer. Even wachtte hij en streelde haar roodgloeiende billen. Weer keek hij naar de vuist. Sheila lag nu gespannen op de volgende slag te wachten. Haar schouders zaten kromgebogen en ze had overduidelijk genoeg gehad, maar toch wilde ze zich niet laten kennen. Ze smeekte niet om genade, maar de vuisten bleven vuisten. De meester zou haar daar later over aanspreken. Ze moest echt om genade smeken, als het genoeg was, maar voor NU zou hijzelf de beslissing nemen, en stoppen.

Hij legde de riem weg, en kneedde de billen even. Hij zag hoe sheila heel langzaam weer ontspande, en tot rust kwam. De meester keek naar de slavinnen die bij hun eigen meester stonden. Hij wenkte er eentje. De slavin kwam snel bij hem staan, en keek hem vragend aan. Terwijl de meester naar sheila wees, commandeerde hij: “kus haar pijn weg, slavin.”
De slavin glimlachte even, en knielde snel neer. Met tedere kusjes en kleine likjes (waar ze eigenlijk geen toestemming voor had, maar de meester besloot het door de vingers te zien) begon ze de gepijnigde huid van sheila te overdekken. Haar handen gleden zachtjes over sheila’s bovenbenen en rug, en haar vingers gleden vlinderzacht tussen de billen door, en raakten haar kutlipjes zachtjes aan. Wie weet er beter dan een slavin hoe je een andere slavin moet verwennen? Al gauw lag sheila volkomen ontspannen te genieten. Hele zachte en lage kreuntjes bracht ze voort, en haar vingers waren weer heerlijk losjes gestrekt. Dit zou ze wel úren vol kunnen houden!

Helaas voor sheila, duurden de liefkozingen van de slavin geen uren, maar duurde maar precies zolang als het de meester kostte om genietend 1 vol wijnglas te veranderen in een leeg wijnglas. Toen hij de laatste slok ophad, zette hij het glas op tafel, en gebaarde de kussende slavin weer naar haar plaats bij haar meester. Een teleurgestelde kreun kwam er uit sheila, en daar moest de meester om glimlachen. Aha, het sletje wilde nog meer genieten? Ok, dat kon…maar dan wel zoals de meester het zelf wilde.

“Welke zweep nu, sheila?” Vroeg hij vastberaden. Sheila wist dat er nu alleen nog haar favoriet was, de lange strokenzweep, dus zonder op te kijken, antwoordde ze:
“De lange stroken zweep, meester. En als het mag…graag op mijn kutje…want meester…ooooh…ik ben zo geil… ik ben echt een geile slavin, meester!”
Nu schoten zowel sheila’s eigen meester als de heer des huizes in de lach. Alle slavinnen waren geil…maar het was toch altijd weer leuk om het een slavin ZELF uit eigen beweging te horen zeggen!

De meester glimlachte. Hij kende zijn slavinnetje door en door, en had dit allang aan zien komen. De strokenzweep op het kutje. Vlug werd sheila los gemaakt, en weer op haar rug gelegd. Haar voeten gingen weer net als in het begin de lucht in, en de meester nam de lange strokenzweep uit de handen van de vijfde slavin. De meester ging tussen sheila’s naar boven gestrekte benen staan, en hield de zweep goed zichtbaar voor sheila, in zijn handen. Sheila had een verlangende blik, en ze likte zonder nadenken over haar lippen. Haar ademhaling ging weer snel en een vlugge blik op haar kruis, vertelde de meester dat die kut weer druipnat was! Hij glimlachte en liet de lange strokenzweep over de borsten en de buik glijden, richting het geurige en natte kutje…toen haalde hij de zweep heel vlug van sheila’s lijf, en een fractie van een seconde nadat sheila haar adem inhield, sloeg hij haar recht op haar kutje. Sheila gilde niet eens, zo geil was ze. Ze kreunde alleen, en sloot haar ogen. Haar hoofd leunde op het bankje, en haar vingers waren gespreid. Weer kietelden de ‘vingers’ van de zweep sheila’s lijf…alvorens ze weer KLETS !!! Op haar kutje neerdaalden. Langzaam maar onafgebroken sloeg de zweep toe. Sheila kronkelde van geilheid. Soms kromde ze haar benen, zodat haar billen helemaal van het bankje los kwamen. En dan weer kromde ze haar rug, zodat haar borsten parmantig omhoog kwamen. Haar kreuntjes werden steeds langer en hoger. Jammerender. Dit keer voelde sheila het veel eerder aankomen.
“Meester…..” Hijgde ze. KLETS !!!
“Ja, sheila? Wat is er? Wil je genade?” KLETS !!! De vraag van de meester was een plagerijtje. Hij wíst dat sheila geen genade wenste.
“Oooohhh….nee…geen genade….meester….maar….oooohhh…” KLETS !!!
“Ik kom bijna….ooooohh….” KLETS !!!
“mag….ik….zometeen….oooohhh…” KLETS !!!
“WAT, SHEILA? MAG JIJ WAT?” Plaagde de meester. KLETS !!!
“KLAARKOMEN…ooooooh….meester….mag ik klaar komen?” KLETS !!!
“Ja, sheila. Jij mag klaarkomen. Toe maar.” KLETS !!!

Het duurde nog 7 zweepslagen, maar toen kromde sheila alles wat ze nog kon krommen, en ze gilde haar genot uit. Haar buik rimpelde. Haar borsten deinden. Haar dijen sidderden. De spieren in haar kutje krampten ongecontroleerd samen. Haar vingers spreiden zich wijdgestrekt, en haar mond stond wagenwijd open, in een langdurige genotvolle jammerklacht. De meester hield de zweep nu langs zijn benen, en genoot van zijn klaarkomende slavinnetje. Ze hield zich totaal niet in, maar liet zich heerlijk gaan. Het kutje droop nu echt van het kutgeil, zodat er zelfs een klein plasje ontstaan was op het bankje. Geweldig !

De zweep werd weggelegd, en het glas van de meesters werd nogmaals met rode wijn gevuld in de tijd dat sheila lag bij te komen. Met gesloten ogen lag ze zwaar te hijgen, tot ze de stem van haar meester weer hoorde. “En, sheila? Welk zweepje wil je NU voelen?” Sheila fronste even haar wenkbrauwen. Huh? Er waren toch maar 5 zwepen geweest, en die had ze toch al allemaal gehad? Toch? Of niet? Was ze zo diep in haar roes geweest dat ze zich verteld had? Sheila opende haar ogen, en boog haar hoofd. Alle vijf de slavinnen stonden weer netjes bij de stoel van hun eigen meester. Hun handen waren leeg. Er waren geen zwepen meer over. Er waren ook geen slavinnen meer over die nog iets in hun handen hadden… tenminste… ineens keek sheila naar brigit. Zij stond daar nog steeds waar ze in het begin al had gestaan. Apart van de overige slavinnen. Zij droeg geen zweep in haar handen, maar het bosje met de rode rozen, die zij zelf aan haar gegeven had, uit naam van haar meester. Verder waren er echt geen slavinnen meer. Zou dát misschien zijn wat de meester bedoelde?

Vragend keek sheila van brigit naar haar meester. Ze zag hem grinniken, en begreep onmiddellijk dat het bosje rode rozen geen kadootje voor de heer des huizes of zelfs voor een dame des huizes was, maar dat het óók een zweepje was. Ineens was sheila ongelofelijk blij dat ze thuis zo attent was geweest om alle doorntjes eraf te halen!

“Als het mag…meester…de rode rozen. Daarmee zou ik ook geslagen willen worden, alstublieft.” Vroeg sheila netjes, maar met nog een schorre stem van de ondergane emoties.
“Oh ja, sheila? En wáár zou mijn slavinnetje dan met die bloemen gegeseld willen worden?” Vroeg de meester plagend. Hier moest sheila even over nadenken, want haar hersens waren een beetje sloom.
“Eigenlijk…meester…als het zou mogen…zou ik ze wel over mijn HELE lichaam willen hebben. Maar dat gaat niet, meester. Niet als ik op mijn buik vastgebonden lig, en ook niet als ik op mijn rug lig.”
“Oh, maar daar weet IK wel een oplossing voor” zei de meester, en hij begon sheila los te maken. Vervolgens trok hij haar overeind, en hield haar tegen omdat ze een beetje wankelde. Sheila liet zich dankbaar in bedwang houden. De meester pakte een ketting van een haak bij de muur af. Sheila zag dat er een grote ring aan vast zat, en dat de rest van de ketting aan een takel aan het plafond bevestigd zat. De meester duwde de ring in sheila’s handen en takelde daarna de ketting en daarmee ook de ring omhoog. Hij beval haar de ring stevig met haar handen vast te blijven houden. Even keek sheila niet begrijpend, maar toen besefte ze, dat ze zó haar volledige onderworpenheid aan haar meester kon tonen. Ze zou zichzelf vast moeten houden, zolang de meester haar aftuigde met de rozen. Ze zou los kunnen laten…maar dat zou ze niet doen. Daarmee zou ze zichzelf EN haar meester te schande maken.

Dit was de meest favoriete stand van sheila. Hoewel ze normaal vastgeboeid stond. Want zo kon ze overal gepakt en geslagen worden, en ze kon zelf nog een heel klein beetje dansen, zonder echt te kunnen ontsnappen. Zo genoot ze altijd optimaal van het hulpeloos overgeleverd te zijn aan haar meester. Dit maal zou er nog een aspect méér bij zijn. De wetenschap dat ze los KON laten…maar het onder geen enkele omstandigheid zou willen doen!

Toen sheila met hoog opgetrokken armen klaar stond, wenkte de meester brigit. Brigit kwam meteen naar voren, en overhandigde sheila’s meester de rozen. De meester scheurde er snel het plastic vanaf, en liep er even mee als een roofdier om sheila heen. Sheila volgde zijn gang met haar ogen. Haar hele huid gloeide al van de overige zwepen, en ze kon nu zien dat ze onder de striemen en rode vlekken zat. En toch verlangde ze nu om te ervaren hoe het voelde om met die rozen geslagen te worden.

De meester glimlachte omdat de gretigheid van sheila’s gezicht te lezen was. Ze stond nog een beetje te wankelen, en haar vingers klemden zich stevig rond de ring. De meester bracht de rozen naar zijn mond, en gaf een kus op één van de bloemenkopjes. Sheila’s ogen sperden zich nog verder open bij dat tedere gebaar. Het volgende ogenblik flitsten de rozen als een rode waas door de lucht, en gilde sheila het uit. Als een roede kromden de stelen zich om haar lichaam, en bogen mee. In een reflex had sheila een stap achteruit gezet, maar ze had de ring niet losgelaten. En nu, hijgend, nam ze haar startpositie weer in. Ze zag dat enkele rozenblaadjes losgelaten hadden, en op de grond waren gedwarreld. Maar de meeste rozen hadden hun blaadjes nog. Het was een goede kwaliteit rozen geweest, besefte sheila, vlak voordat er weer een zwerm van stekende wespen haar lichaam teisterden, leek het wel, omdat de meester nog eens toegeslagen had. Meer rode blaadjes lagen er om sheila’s voeten, en meer rode striemen waren er op haar slavinnenlichaam verschenen. Ze hijgde en knipperde snel een traantje weg. Ze had nog net gezien dat de meester weer een kus gegeven had op de bloemen, alvorens hij er mee sloeg. En nu hield ze het bewust in de gaten. Zou hij het weer doen? Ja. Een kus. En…
“aaaahh…..” Gilde sheila. Ze stond te trillen op haar benen, en ze omklemde de ring zo stevig ze kon met haar vingers, want ze wilde meer, meer, méér, MEER ! Ze sloot haar ogen. Maar aan de binnenkant van haar ogen zag ze steeds weer het beeld verschijnen van haar meester, die de rozenkopjes kuste, voordat hij haar met de rozen sloeg. En bij elke volgende slag die haar lichaam teisterde verbreedde haar glimlach zich alleen maar.

Tot het moment dat de slagen ophielden. Enkele tellen bleef ze nog wachten met haar ogen dicht. Toen voelde ze de sterke armen van haar meester om zich heen, en zijn borst tegen haar rug. “Laat nu maar los, sheila. Ik hou je vast.”
Sheila opende haar ogen, en keek wazig naar haar meester. De grond lag bezaaid met rode rozenblaadjes, en de stelen, nu volledig ontdaan van rozenblaadjes, was nonchalant tegen de muur gegooid. “Laat de ring nu los, sheila. Ik heb je stevig in mijn armen. Je valt niet. Laat maar los.” Sloom keek sheila naar haar vingers boven haar hoofd. Loslaten? De hele tijd hadden haar vingers zo stevig om de ring geklemd, dat ze niet wilden gehoorzamen. Maar de meester had het gezegd. Loslaten! Dus dwong ze mentaal haar vingers om los te laten. Eerst de pinkjes. Goed. Nu de ringvingers. De middelvingers. En als laatste de wijsvingers en de duim. Sheila voelde hoe haar knieën knikten, en als haar meester haar niet opgevangen had, zou ze zo ingestort zijn. Dankbaar glimlachte ze naar haar meester. “Dank u, meester” Haar stem was niet meer dan een gefluister, maar de meester had haar verstaan, en hij gaf haar een kus op haar mond. Toen tilde hij haar zomaar in zijn armen op, en droeg haar naar een matrasje dat in de hoek van de kelder lag. Hij duwde zelfs nog een kussen achter haar hoofd, en streelde haar gezicht.
“Rust nu, sheila. Je was een brave slavin. Ik ben trots op je!”

Sheila schoot overeind, toen ze bij haar schouders geschud werd. Ze had niet eens gemerkt dat ze in slaap gesukkeld was. Ze zag dat de hoek van de kelder weer donker was. Zou die meester er nog zitten, met al zijn slavinnen, of zouden ze vertrokken zijn? Sheila kon het niet zien. Alleen brigit was er nog, en haar eigen meester, die haar wakker gemaakt had. Brigit glimlachte naar sheila. De eerste keer, dat sheila haar zag glimlachen, maar ze zag dat het een warme en gemeende glimlach was. Ze had een klein rieten mandje in haar handen, met daarin alle rozenblaadjes.
“Ik heb ze van de grond geraapt voor je. Als souvenir. Laat ze drogen, en iedereen zal denken dat het potpourri is. Alleen JIJ en je meester zullen de waarheid weten.”
“Dank je wel, brigit. Dat zal ik doen.” Antwoordde sheila, en pakte het kleine mandje aan.
“Kom, sheila. Tijd om te gaan. Ik breng je naar huis.” Zei de meester. En sheila stond gehoorzaam op. Ze trok snel haar jurkje aan, en volgde haar meester naar buiten. Naar de auto.

Later zette sheila het mandje met de rozenblaadjes op de vensterbank in de woonkamer. Aan deze kant stond de zon altijd bijna de gehele dag, dus de blaadjes zouden snel gedroogd zijn. Ze bekeek de blaadjes en streelde ze in gedachten. Deze ‘bloemen’ zouden veel langer blijven dan een gewone bos rozen. En ze waren een geschenk en een aandenken van haar meester.

Er lag een fleece deken op de bank, die ze altijd gebruikte als een soort van ‘knuffeldeken’ bij het tv kijken. Die nam ze nu en wikkelde die om haar geteisterde lichaam. Ze ging zo zitten, dat ze naar het mandje kon kijken. Haar gedachten dwaalden af en gingen terug naar die kelder…

Enkele minuten later lag sheila glimlachend in diepe rust te slapen op de bank…